Habla con ella

بنابر ساعت نقره ای ام، امروز یک ساعت دیرتر از معمول به خانه رسیدم. به خانه که نه، همان خیابانی که خانه درش است. جلوی آن در سفیدی که چند پله پایینتر از سطح پیاده رو است و من هر روز انجا مکث میکنم و نگاهی به ساعتم می اندازم. امروز چند ثانیه بیشتر به ساعتم خیره شدم، و وقتی سرم را بالا گرفتم نگاهم به نگاه پسرک گره خورد. 8،9 ساله میزد و گونی کثیف بزرگی روی کمرش گذاشته بود. وقتی من نگاهش کردم، لبهایش شروع به تکان خوردن کردند. فکر کردم دارد به من چیزی می گوید. بیشتر که دقت کردم دیدم دارد ترانه می خواند. همانطور که چشم از من بر نمیداشت، دهانه ی گونی را توی مشتش جمع تر...